De Cavalera's verenigd in muziek

De gebroeders Cavalera, de één zanger/ gitarist, de andere drummer, het werd vanaf 1984 meteen het begin van een succesverhaal met Sepultura. In 1997 kwam daar echter een (abrupt ?) einde aan. Sepultura bevond zich na het album "Roots" op zijn commercieel hoogtepunt en de manager (niet toevallig Max's echtgenoot) stond ter discussie. Max beschuldigde zijn kornuiten ervan de manager te willen ontslaan en pakte zijn boeltje bij Sepultura. Het resultaat: Max verbrak de banden met hele Sepultura-crew (broertje Igor incluis) en ging zijn eigen weg met Soulfly dewelke meteen een grote aanhang kreeg.



In de zomer van 2006 zochten de broers opnieuw elkaar op nadat Igor Sepultura voor goed had verlaten en bezegelden hun reünie door het podium te delen op een benefietconcert van Soulfly in Arizona. Igor had intussen ook een eigen "old skool" projectje opgezet samen met de New-Yorkse hiphopper Necro. Intussen zijn we een jaartje verder en is het duidelijk dat het niet bij een eenmalige samenwerking is gebleven; deze maand werd Inflikted gelanceerd als het officiële bandje van Max en Igor. Ze worden bijgestaan door zanger Joe Duplantier van het succesvolle Franse Gojira en Max' eigen eerste gitarist bij Soulfly, Marc Rizzo. Het viertal kruipt meteen in de studio met producer Logan Mader (ex-Machine Head) en zou normaal dit jaar nog via Roadrunner Records een album op de mensheid moeten loslaten.



Inflikted riep al vlug gemengde gevoelens bij de fans van de "oude" Sepultura die natuurlijk hoopten dat het zou uitgroeien tot een ware Sepultura-reünie met line-up van voor het fatale jaar 1997. Valse hoop lijkt het mij want de huidige Sepultura is nog steeds bezig aan een succesvolle Europese tour (ze spelen op 4 augustus nog in ons Belgenland) en begint in het najaar aan een opvolger van het in 2006 verschenen en overigens zeer degelijke "Dante XXI". Andreas Kisser en Paulo Jr. (uit de "oude" 'Tura) voelen zich kiplekker bij hun bandmaatjes en gaan ongestoord verder zonder veel aandacht te besteden aan Max'uitlatingen en bezigheden.

Paradepaardjes in Gent

In het Gentse muziekcafé De Charlatan valt er altijd wat te beleven, en zeker tijdens de Gentse Feesten. Maandag 16 juli kregen muziekliefhebbers de kans om dè coverband van Rage Against The Machine, Bulls On Parade, en een stevig progressief rockgezelschap, Cloon, aan het werk te zien.

De Amerikanen van Rage Against The Machine waren gedurende de jaren '90 één van de populairste rockbands op de aardbol en waren daarbij één van de eersten die hardrock en rap combineerden tot rapcore, dat later vooral zijn invloed kende in de nu-metal. Bovendien stonden Zach de la Rocha en co bekend om hun politiek en socialistisch getinte teksten en steun aan kleine actiegroepen. Het mooie verhaal duurde tot de band in 2000 splitte. De la Rocha zocht zijn gading in een solocarrière en job als producer terwijl bassist Tim Commerford, drummer Brad Wilk en gitarist Tom Morello zich bij Soundgarden-legende Chris Cornell voegden om Audioslave op te richten. Audioslave kende echter dit jaar een einde en om het verhaal kort te maken: de leden van Rage Against The Machine kwamen opnieuw samen voor een paar reünieconcerten, waaronder eentje op het befaamde Coachella Festival in hun thuisland.



De fans in België en buiten de grenzen kunnen zich als sinds 2004 tevreden stellen met Bulls On Parade. In Gent speelden ze met een perfecte set en performance de pannen van het dak: de pit in het cafeetje, crowdsurfers en de vuisten in de lucht waren daarvan de bewijzen. Of het nu "Bulls On Parade", "Freedom", "Bullet in the Head", "Know Your Enemy" (met een spreekwoordelijke verwijzing naar het VB) of "Killing in the Name of" was, elk menig RATM-fan zong met volle vorst mee. Een optreden dat niet snel vergeten zal zijn !



Uiteraard moest Cloon ook nog het podium betreden en ze werden niet vergeten door het talrijk opgekomen volkje! Deze veelzijdige rockband speelt zeer intense experimentele rock waarbij invloeden van ondermeer Tool, Zappa, Kyuss, Primus, Motörhead of Rage Against The Machine niet geschuwd worden. Gevormd in 2002, bracht Cloon in 2004 zijn eerste demo uit en in 2006 een EP met 5 nummers waarvan de nummers door het nieuwsgierige publiek en de fans alvast geappreciërd werden. In 2008 zal Cloon zijn eerste album klaar hebben, alvast een band om niet snel uit het oog te verliezen !
http://www.myspace.com/cloonband en een live-gig zijn hierbij aanraders, u zult er geen spijt van krijgen !

Op een zondag in Werchter ...

De zondag van Rock Werchter 2007 was een dag die voor een groot deel in het teken stond van Metallica, men kon haast vergeten dat dance-act Faithless het vierdaagse festival ging afsluiten. De (zowel oude als jonge) metalfans waren bijgevolg goed vertegenwoordigd en konden in de vroege namiddag al meteen opgewarmd worden door de woeste progressieve metal van Mastodon. De zondag daarvoor legden ze al een nagenoeg foutloos parcours af op Graspop en op Werchter was hun podiumprestatie nog een trapje hoger: het geluid moest in het begin nog aangepast worden maar vanaf hun bekendste songs zoals "Aqua Dementia", "Sleeping Giant" en "Crystal Skull" ging alles van een leien dakje. Afsluiten deden ze in stijl met "Blood and Thunder", dat net als alle andere songs wordt gekenmerkt door mooie tempowisselingen en loeiharde slagpartijen.



De Engelse poprock van The Kooks was daarna aan de beurt en kon wel op grote aandacht van het talrijk opgekomen (jonge en vrouwelijke) publiek rekenen. Het leek echter niet meer dan simpele rocksongs die werden ingespeeld door een oververmoeide band met een zanger die zich eerder als van arrogante kwast gedroeg in plaats van een vriendelijke vrouwenverslinderaar door het publiek met shitty en zo te beklagen in een haast onverstaanbaar Zuid-Engels dialect. Interpol en Incubus daarentegen zetten een meer smaakvolle prestatie neer: ze spelen respectievelijk electro /indierock en funky rock.
Omstreeks 20 na 9 was dan het moment aangebroken waar vele fans naar hadden uitgekeken: Metallica beklom het podium op het einde van "The Ecstasy of Gold", Morricone's meesterlijke compositie voor de western The Good, The Bad and The Ugly dat Metallica al meer dan 20 jaar gebruikt als intronummer. Uiteraard had de band er zin in en dat was vooral te zien op het gezicht van James Hetfield.



Het was heel leuk om te zien hoe een megaband als Metallica, die keer op keer tijdens een nieuwe tour worden bestempeld als poenpakkers, nog kon genieten van een optreden voor tienduizenden uitzinnige fans. Dat enthousiasme kwam ook door een mooie setlist waarbij Metallica vooral het tijdperk van de eerste drie albums huldigde en de grote schare aan fans van het oudere werk een dienst bewees.

* Creeping Death
* For Whom The Bell Tolls
* Ride The Lightning
* Disposable Heroes
* Welcome Home (Sanitarium)
* And Justice For All
* The Memory Remains
* The Four Horsemen
* Orion
* Fade To Black
* Master of Puppets
* Whiplash
--------------------------------------
* Sad But True
* Nothing Else Matters
* One
* Enter Sandman
--------------------------------------
* Last Caress
* Seek and Destroy

Ondanks het feit dat de songs af en toe op een trager tempo gebracht werden en Lars Ulrich en Kirk Hammmett niet altijd het tempo mooi konden volgen droop het jeugdig enthousiasme zowel bij de band als het publiek eraf. Na meer dan twee uur was het mooie weer alweer voorbij: het viertal nam na een laatste mokerslag in "Seek and Destroy" afscheid en beloofde volgend jaar terug te staan in Europa (met een nieuw album).



Maxi Jazz en Sister Bliss van Faithless en hun begeleidingsorkestje (voor de vijfde keer in Werchter) zorgden voor een perfect afsluitingsfeestje van Rock Werchter 2007. Een dance-act waar je alles aan hebt: ambiance, perfectie en een mooie boodschap !

Graspop 2007

Hier volgt (met wat vertraging) een kort verslagje van de zondag op Graspop Metal Meeting 2007. Opvallend: organisator Peter Van Geel en zijn companen kozen resoluut een bijna volledig folk/celtic metal -programma in de eerste marquee met Eluveitie, Turisas, Moonsorrow, Korpiklaani, Finntroll en Amon Amarth. De laatste band is eerder melodische deathmetal maar straalt ook een viking -en oudscandinavisch imago uit. De hardrockers van Velvet Revolver moesten spijtig genoeg afzeggen en werden zowaar "vervangen" door een wel heel speciale band: Cynic. Waarom deze band zo bijzonder was (is) wordt een paar regels verder uit de doeken gedaan.
Samen met Mastodon (derde keer goede keer), Eluveitie en Ozzy Osbourne (versleten kar die het publiek wist tevreden te stellen) behoorde Cynic tot de toppers van de dag.
De lerenbroekenmetaal van Hammerfall, de folkfeestjes van Korpiklaani en Finntroll en de duivelse thrashers van Slayers (ook al veertigers) zetten ook gesmaakte prestaties weer.
Tegenvaller van de dag was - niet onverwacht - Children of Bodom: van de Finse band die aan het begin van de 21ste eeuw nog een melodisch grootmeesterschap naar voor bracht( denk maar aan klassebakken als "Something Wild", "Hatebreeder" of "Follow The Reaper" ) blijft niet veel meer over. Ze hebben echter nog steeds hun talent en nog niet eens de dertig bereikt dus misschien is er nog hoop voor de toekomst.



De opvallendste act op zondag was ongetwijfeld het Amerikaanse Cynic. Deze naam deed niet meteen bij elke metalfan een belletje rinkelen maar is toch zeker een vermelding waard. De band werd in 1987 opgericht en koos aanvankelijk voor een traditioneel deathmetal-geluid maar al vlug sijpelden de jazz -en elektronische invloeden binnen. Na 4 demo's werd in 1993 "Focus" gereleased bij Roadrunner Records dat nog steeds geldt als een mijlpaal in het progressieve deathmetal-circuit. Cynic presenteerde niet alleen een uniek geluid maar ook de songteksten kregen veel aandacht en zitten boordevol elementen van de mystiek, oude filosofie en meditatie. De track "Veil of Maya" is een mooi voorbeeld van die spirituele inslag:

In Maya's grip illusion transforms verity
Perceiving thus a delusive world of duality

Veil of Maya
Balance every joy with a grief
Dual scales of Maya
Earth's unending law of polarity

Ahamkara...veil of Maya

Illusion works impenetrable
Weaving webs innumerable
Her gay pictures never fail
Crowd each other veil on veil
Charmer who will be believed
By man who thirsts to be deceived
Maya subjects you

Veil of Maya
Chops and divides God's dream thoughts
The great divider
As we be subject to likes and disgust

Ahamkara...veil of Maya

Maya subjects you
Charmer who will be believed
By man who thirsts to be deceived

Veil of Maya
Balance every joy with a grief
Dual states of Maya
Earth's unending law of polarity

Veil of Maya
Chops and divides God's dream thoughts
The great divider
As we be subject to likes and disgust

Ahamkara...veil of Maya

Maya betekent oorspronkelijk een web van illusies waardoor de mensen geen ware toestand van de wereld kunnen zien. Zowel het Hindoeïsme als het Boeddhisme zijn ervan overtuigd dat deze toestand het geluk van de mens verhindert. De Maya-toestand kan worden opgegeven via ondermeer meditatie.
De bandnaam Cynic verwijst naar een school van oud-Griekse filosfoen die dachten dat de deugd geluk kon bepalen en zelfcontrole een essentieel deel was van de deugd.
Tijdens de werken aan een tweede album in 1994 splitte de band omwille van muzikale meningsverschillen maar kwam na 13 jaar weer boven water. De passage op Graspop was nog maar hun tweede show van hun reünie en verdiende meteen de vier volle sterren. De twee gitaristen lieten zich van hun beste kant zien in zowel de zware als de jazzy stukjes, de drummer toonde dat hij nog steeds één van de beste is in het deathmetal-milieu en bassist Jason Gobel bewees dat de virtuoos in hem nog steeds niet verdwenen is.
Hun nieuwe space www.myspace.com/cynicreunion is warm aanbevolen voor de mensen die nieuwsgierig zijn en nog niet hebben kennis gemaakt met deze unieke band.
Deze video kan misschien al opwarmen: