Das trunkene Lied

O Mensch! Gib acht!

Was spricht, die tiefe Mitternacht? "

Ich schlief, ich schlief -,

Aus tiefem Traum bin ich erwacht: -

Die Welt ist tief,

Und tiefer als der Tag gedacht.

Tief ist ihr Weh -,

Lust - tiefer noch als Herzeleid:

Weh spricht: Vergeh!

Doch alle Lust will Ewigkeit -,

- Will tiefe, tiefe Ewigkeit!"

Friedrich Nietzsche

Tintin méchant ?

Als kleine jongen kon ik mij uren verdiepen in de stripverhalen van reporter Kuifje, zijn trouw hondje Bobby en niet te vergeten, zijn goede maat Kapitein Haddock. Het komische duo Jansen & Janssen en de verstrooide en hardhorige professor Zonnebloem waren ook uiteraard niet te onderschatten speelfiguren waarop naast het sterke scenario de verhalen van Georges Remi (aka Hergé) steunden. De stripverhalen werden ook een mooi visitiekaartje van de Belgische cultuur in het buitenland, Kuifje werd vertaal van het Chinees tot het IJslands en Hergé himself schopte het in de "Grootste Belg" in Vlaanderen en Wallonie tot respectievelijk de 24ste en 8ste plaats. Tot zover de mooie brok nostalgie. Hergé en de Kuifje-albums deden om een heel andere reden de laatste maanden stof opwaaien.

'Vooruit luilakken, doe er ook ‘ns wat voor!' stond er in een tekstballon boven dat klein hondje en dat vormde meteen de basis voor discussies over het in 1931 verschenen "Kuifje in Afrika". In Zweden werd het album (bijna) uit de winkelrekken genomen en in Groot-Brittannië gaf boekhandel Border de opdracht om het album in volwassenafdeling te koop te stellen omdat het album puilt van racistische vooroordelen. De Congolese student Mbutu Monondo Bienvenu nam het album ook onder de loep en was niet te spreken over de manier waarop het Congolese volk werd weergegeven in het stripverhaaltje. Ondanks het feit dat Stichting Hergé geen bezwaren had met de maatregel over het Kanaal vind ik de commotie er rond toch lichtjes overdreven. Hergé 's artistieke periode besloeg voornamelijk de jaren '30,'40,'50 en '60 en bevond zich dus nog in het koloniale tijdperk van Belgisch Congo. De Congolese bevolking stond nog steeds stevig onder het juk van de Belgen en hun bedrijfjes en dit kreeg een goede (soms kortizichtige) weergave in België zelf. Het is dus weinig zinvol om dat soort kunstuitingen vandaag de dag te veroordelen. Hergé gaf een weergave van zijn tijdsbeeld en dat moeten we dus vandaag de dag in zijn historische contect bekijken. De opmerkingen omtrent onderdrukking e.d. kan je tot inzichten brengen maar niet naar Hergé zelf toeschuiven. Hergé geeft geen beeld van de Congolozen maar van de manier waarop de sommige Belgische bazen met de Congolezen omgingen.
Ten tweede mag een stripverhaal uit de jaren '30 niet vergeleken worden met de Bijbel of een politiek boek uit dezelfde periode. Een stripboekje haalt inspiratie uit de actualiteit terwijl een politiek schrift een eigen mening weergeeft. Ze geven wel allebei het tijdsbesef van de jaren '30 weer.
Volgens sommige lichtgeraakten zou het ook fout zijn om alle soorten Duitse memorabilia uit de Tweede Wereldoorlog te verzamelen. Om een lang verhaal kort te maken; artikels, kunstuitingen, uitspraken moeten (ook als leek) in hun historische context bekeken worden, anders maak je je vaak druk waar het niet moet. Misschien horen "Mein Kampf" en "Kuifje in Afrika" toch allebei op de Boekenbeurs thuis bij geschiedenisboeken.

Aandacht, aandacht

Bij de glorieuze start van mijn blog was het vooral de bedoeling de lezers te laten kijken in mijn leven als muziekliefhebber maar nu wil ik daar graag een lichte draai aan geven. Je mag dus in de toekomst rekenen op berichtjes die verder zullen staan dan de wondere en wijde muzikale planeet waarop mijn blog als sinds april leefde. Op het muzikal vlak is het dus voor mij een beetje rustiger geworden (tenzij ik in een minimum van tijd mijn nieuwe gitaarversterker aanschaf), mogelijke redenen: de festivalmastodonten zijn achter de rug, ik studeer al een beetje naar mijn enigste herexamen dat ik pas op zaterdag 8 september door prof Devreker en assistenten voorgeschoteld zal krijgen of de actuatiteit die er soms interessanter op wordt. Dit zal mij wel mij natuurlijk niet beletten om jullie nog op de hoogte te houden van mijn muzikale hoogtepunten.
De periode vóór deze zaterdag 25 augustus was dus goed gevuld met muzikale activiteiten zoals jullie de voorbije maanden al konden lezen (of in oogopslag zien) maar gelukkig was dat niet het enigste. Muziek is voor een groot deel mijn leven maar mijn leven is (nog) geen muziek (ben ik nu duidelijk ?). Voorlopig mag dus iedereen gerust zijn en weten dat ik ook nog andere (meestal interessante) dingen aan het studeren ben ...

Chokri 's nieuw festival

Chokri Mahasinne, bekend sp.a-politicus en de man achter Pukkelpop en Rimpelrock, heeft nieuwe festivalplannen. Hij wil binnen een tweetal jaar een festival voor allochtonen lanceren op de oude mijnsite van Houthalen.
Chokri, die als organisator zowel bij het jong volk als het ouder volk reeds op veel respect kan rekenen wil dus duidelijk o.m. de Noord-Afrikaanse en Turkse muziekliefhebber een plezier doen. Geen probleem met het concept natuurlijk, ik stel me alleen vragen bij de bedoeling van het festival. België - een uitzondering van nationale trots - staat bekend als het land met het meeste festivals (en festivalletjes) per vierkante meter, of het nu om mainstream-muziek, wereldmuziek, slagerfestijnen, jazz of klassieke muziek gaat. Geen mens die zal klagen omwille van een festival meer, wel omwille van het label dat het festival zou gaan krijgen: "Mediterraan Festival" of bv. "festival voor allochtonen". Hier ook de woorden van een ander organisator (Afro-Latino Festival van Bree): "We vinden het raar dat Mahassine geen contact met ons heeft opgenomen. Het Afro-Latino Festival is een multi- en intercultureel festival, met naast de medewerking van Belgen ook actieve deelnames van allochtonen. Afgelopen editie hadden we 10.000 bezoekers, met een mix van Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse bands", benadrukt het festival." Ik denk dus dat een alternatief festival met aandacht voor één bepaald publiek zich niet mag beperken tot dat publiek. Het benaming "mediterraan feistval" mag geen doel op zich worden of Chokri en zijn co-uitvinders sluiten zich in een eigen niche om een klein groepje muziekliefhebbers in te verzamelen.
Dus Chokri, plaats je nieuwe ideeën in samenwerking met andere festivalletjes voor wereldmuziek zodat er meteen contact met andere plaatsen uit de weide muziekwereld.
Of nog een beter idee wat mij betreft: dump de Dance Hall -en Boiler-toestanden op Pukkelpop en plaats een tent genre Wablief-stage om meteen vol te proppen met kleine muziekartiesten van Marokko over Papoea-Nieuw-Guinea tot Honduras. Ambiance verzekerd !

De thermometer op zaterdag in Kiewit

Om het jullie misschien wat gemakkelijker te maken heb ik mijn optredens op Pukkelpop op een virtuele thermometer geplaatst (ik kon er geen in mijn bericht duwen - red.). Hoe hoger de temperatuur hoe meer ik het uiteraard (letterlijk en figuurlijk) warm heb gekregen van de act. Bij elke band vind je een beetje commentaar.

°C 50 Nine Inch Nails
krachtig, intiem en overdonderend
40 Tool
een lekkere taart, alleen de kers ontbrak
37 Home Video
electronica/indie die me in de toekomst nog warmer kan maken
35 Sparta
Degelijke nummers maar de uitvoering kon stuk wilder; volgende keer beter
30 Fear Before the March of Flames
Nieuwe mathcore met een (misschien mooie) toekomst
25 The End
Mathcore dat persoonlijk minder aansloeg dan FBtMoF
10 Enter Shikari
Goedkope mix van emocore met (lees goed) trance. Flauwe wijn met een bittere nasmaak die toch die veel jong volk overtuigde.

El sueno de la razon produce monstruos

De kijklustigen onder jullie hadden het misschien al opgemerkt; ik heb het nacht (-en maan)zicht bovenaan de blogpagina vervangen door een mooie allusie op een meesterwerk die normaal bij de gemiddelde kunstliefhebber een belletje moet doen rinkelen.
De titel kan misschien ook helpen: het gaat over "De slaap van de Rede produceert Monsters" van de Spanjaard Francisco (de Goya), één van de bekendste kunstenaars uit de overgangsperiode van de Barok naar de Romantiek. Goya werd in de loop van zijn leven sterk beïnvloed door de Verlichting en het ideaal van de vrije rede en was een heel stuk vooruit op zijn tijd, daarom wordt hij soms één van de eerste moderne kunstenaars beschouwd. Ondanks de boeiende reflexie van zijn leefwereld roept het werk (nog steeds) discussies op tussen de "aanhangers" van de Verlichting en de critici die stellen dat sommige idealen die er voort kwamen toch niet zo "ideaal" en revolutionair waren (en zijn).

Hierover kan men lang blijven vertellen en discussiëren terwijl ik eigenlijk even wou vermelden dat ik voor een kopafbeelding heb gekozen.


Hier nog eens het origineel (gravure):

Voor de fans die denken dat ze iets gemist hebben op Wacken Open Air heb ik het volgende geselecteerd :

The Bard’s Song van Blind Guardian



Jumpen met In Flames



Het letterlijke vuurwerk van In Flames



Spellbound (by the devil) by Dimmu Borgir



PS: Het volgende berichtje zal wel over iets gans anders dan Wacken gaan. Kwestie van mij niet te diep meer terug te brengen naar een week geleden ...

Wacken Open Air: Bier, Wurst und Bassen

Zo’n 5 dagen op één jaar wordt een klein dorpje van amper 1800 inwoners in de Duitse deelstaat Sleeswijk-Holstein overrompeld door 50000 liefhebbers van extreme muziek en worden de rustige straatjes omgetoverd tot één kolkende zwarte massa. U kan het al raden, ik ben naar Wacken Open Air geweest.
Woensdag pas tegen middernacht hebben we ons tent kunnen installeren ( op camping A ) wegens opstopping van het verkeer in de laatste 6 km naar Wacken. Meteen pintjes gepakt met Duitse en Nederlandstalige collega’s en alles was vergeten.
Hierbij een kort overzichtje van mijn drukke dagen:



Krossbreed: ik had deze Antwerpse moderne thrashers al eens in Geraardsbergen gezien waar ze redelijk konden overtuigen (vooral met hun afsluiter-cover van Machine Head’s “Davidian”). In de Headbangers Ballroom van Wacken konden ze niet alleen de opgekomen Belgen overtuigen maar ook menig nieuwsgierige luisteraar schudde al rustig met het hoofd ondanks het feit dat de tent nog niet barstte van het volk. Op het einde werden de bandleden getrakteerd door de Vlamingen op een “Vlaanderen!”- gescandeer.

Sodom: ik kende ze alleen van de klassiekers à la “Witchhammer” en de laatste nieuwe (“M16”). Ondanks veel teleurgestelde fans vond ik het toch een kick-ass optreden van de Duitsers.

Hatesphere: zanger Jacob was weer strontzat maar live blijven de Deense thrashers voor amusement zorgen met ditmaal redelijk veel aandacht voor hun debuut “The Sickness Within”.

Overkill: de nogal met thrash gevulde donderdagavond werd afgesloten door de Amerikanen van Overkill en deze konden meteen veel mensen overtuigen om wat dichter te sluipen.
Mooie afsluiter dus van een avond zonder verrassingen of echte tegenvallers.


Amorphis: ondanks het vroeg uur en met wat vertraging aan de set begonnen (reden: incidenteel brandje op de weide) gaf Amorphis meteen van jet en was iedereen op de voorste rijen meteen wakker geschoten. Deze Finse progressievellingen die zowel hun laatste wapenfeit “Eclipse” als de oudere nummers uitvoerig aan bod lieten, zijn zeker mannen om verder in het oog te houden !

Therion: ik had reeds vanaf Amorphis op de True Metal Stage de ideale plaats (helemaal van voor) voor de theatrale band die toch wel op een onchristelijk uur geprogrammeerd werd. Dat buiten beschouwing gelaten gaf de band een chaotische indruk en konden helemaal niet mijn verwachtingen inlossen. Wel applausje voor de verschijning van de nieuwe zanger die het wel meer dan behoorlijk deed.

Possessed: na de bombastische gezangen van Therion was het tijd voor old school death metal van Possessed. Zanger Jeff in rolstoel (al sinds een schietincident in 1989) en voor de rest gastmuzikanten – je zou denken dat Possessed live onthoofd zou zijn – neen dus, het vijftal gaf een goede indruk en kon op veel enthousiasme rekenen. Hoogtepunt was ongetwijfeld de track ‘Death Metal’ Juist zonde dat ze opperklassieker ‘Fallen Angel’ niet gespeeld hebben.
Dat laatste was echter snel vergeten met een daverend applaus voor Jeff’s veschijning.

Enslaved: één van de grote ontdekkingen van WOA 2007, hoewel ik die band eigenlijk al veel langer beter moest kennen dan het in 2004 verschenen “Isa” Deze Noren bespelen moeiteloos een mengeling van progressieve, viking metal en black metal met grote nadruk op de diepe grunts en de zwaargestemde gitaartandem.

Blind Guardian: logischerwijs begon de Wacken-weide stilaan vol te lopen voor deze Duitse powerhelden die hun vurige set begonnen met “Into The Storm” en dat elan volhielden tot het einde. Zanger Hansi ’s verschijning was meteen goed om de weide van voor over de PA tot aan de verste biertoog (en zo waren er genoeg) in vuur en vlam te zetten.

Dimmu Borgir: Het was de eerste keer dat ik de Noorse symfonische blackhelden zou zien en de spanning was zowel bij de debutanten als de routinés (die vinden dat de échte Dimmu van weleer al lang achter de rug ligt) te snijden. Shagrath en de zijnen begonnen hun bombastische show met een scheurende “Progenies of the Great Apocalypse” en daarna werd het publiek getrakteerd op beukende versies van hoogtepunten “Spellbound”, “Mourning Palace” en “The Serpentine Offering” van de laatste nieuwe. Uit de goede bron is het dezelfde setlist als op Graspop eerder dit jaar geworden – dat even terzijde – DB kon de hele weide overtuigen dat ze nog steeds een sterke live-band zijn en dat belooft voor hun zaaltournee in het najaar die ook de Brusselse AB aandoet.

De volgende band op mijn Wacken-schema moest Iced Earth geweest zijn maar die heb ik “maar” met een half oog en een hemelse Franciscaner Weissbier in de hand kunnen volgen vanuit de befaamde Biergarden.

Na de drink –en eetpauze de blackened folk metal van Kampfar gecheckt: geen onvergetelijk of tegenvallend optreden van de Noren die soms aan hun reeds ter ziele gaande landgenoten van Windir deden denken. Na een halfuurtje kennis maken omstreeks half 3 ’s nachts toch nog op de geestige metaal van Die Apokalyptischer Reiter gaan feesten: in tegenstelling tot de rest van het Europese continent zijn deze Duitsers reeds helden bij hun landgenoten en het was er aan te zien: het plezier droop van zowel de band als talrijk opgekomen Duitse publiek. Deze band heeft toch iets meer voor de Duitse metallo’s dan onze Vlaamse of Nederlandse publiekslievelingen in pakweg Gorki of de Heideroosjes.


Sonic Syndicate: als recente winnaar van een Nuclear Blast-talentjacht bespelen ze moderne death metal die doet denken aan Soilwork of In Flames. Ze wisten zowel de fans als de leken op het vroege uur (rond de middag) wakker te donderen en de eventuele kater van vorige nacht te vergeten.

Moonspell: een optreden van deze Portugeze donkere zielen betekent altijd vuurwerk en dat was die vrijdagnamiddag (weer zo’n onverdiend vroeg uur) niet anders: zanger Fernando en zijn compagnie verkeerden in letterlijke bloedvorm en brachten een bijna perfecte setlist naar voor met nummers als “Finisterra”, “Blood Tells”, “Everything Invaded”, “Opium”, “Vampiria” en “Alma Mater”. De aardbeving die Moonspell te weeg bracht ging veel te rap voorbij maar was wel krachtig genoeg om nog lang te blijven nazinderen ! Persoonlijk was het één van de beste gigs van mijn Wacken.


Dimension Zero: nog steeds in extase van het voorgaande ging ik het zijprojectje van In Flames-gitarist Jesper Strömblad ontdekken. Niet verrassend sterke melodische death metal die mooi deed denken aan de In Flames van de eerste twee albums. Wel verrassend: de weide voor de Party Stage stond maar magertjes gevuld, blijkbaar hadden nog maar weinig man (en vrouw) weet van deze sterke live-band.

Destruction: na platte rust op de camping (met dank aan de Duitsers voor de stoeltjes) alweer wakker geschud met een hevige pot thrash metal van één van de grootste Duitse bands in zijn genre die nog niet zolang geleden terug samen is: spectaculaire show met gastbijdragen van leden van Communic, Sodom, Overkill, een acteur-slager en dansende majorettes en natuurlijk de passages van ondermeer “Thrash Attack” en “Tormentor”.

Type O Negative: om het kort te houden; deze New-Yorkse gothics konden boven mijn verwachtingen blijven boeien met als hoogtepunt uiteraard afsluiter Black No. 1. Zanger / bassist Peter Steele en drummer Johnny Kelly blijven imposante verschijningen om aan het werk te zien.

Moonsorrow: deze Finnen hebben voor vele fans een hoogtepunt op Wacken voorgeschoteld en bewezen dat folk metaal meer is den alleen gierende gitaren, grunts, dubbele basdrums en folkinvloeden. Hun pagane folk metal gaat de grenzen van zowat elk extreem genre af: blastbeats, verrassende melodische stukken, veel accenten op het keyboard-spel en een aparte sfeer. Ze brengen hun teksten in het Fins en zitten uiteraard boordevol inspiratie uit noordse legendes. Krijgt meteen het label van aanrader !


Immortal: hier blijf ik kort over: Moonsorrow was met wat vertraging dus ik kon maar 4 nummers meepikken van deze Noorse legandarische black metal band en ze klonken wel vetjes.

In Flames: Zanger Anders Friden zei het zelf: hij wou van het optreden eentje maken om in te kaderen en hij had zijn doel al vlug bereikt: alle nummers warden meegezongen, gesprongen en “gevuist” door het zeer voltallige publiek. Fan of niet: qua amusementswaarde het meest complete optreden van Wacken 2007 !

Cannibal Corpse : deze Amerikaanse beulen moest ik persé gezien en dat vooral om het controversiële nummer “Hammer Smashed Face” (check de teksten maar eens ) en het nieuwste “Make You Suffer” te horen : de laatste energie moest er op bevel van brulboei George “Corpseginder” Fischer uitgehaald worden of hij dreigde je persoonlijk de botten te komen breken (dixit himself). Gelukkig waren de fans van brutale death metal nog paraat en nam hijzelf zijn teksten niet te letterlijk op: na een uurtje beuken was het alweer voorbij en kregen de nekspieren een rust. Ik ben er van overtuigd dat het voor sommigen al te laat was. Whiplash !

Subway To Sally : als échte afsluiter op het gemak geluisterd naar deze Duitse middeleeuws getinte heavy metal die duidelijk erg geliefd zijn in het Duitse metaalland. Het was er vooral aan te horen ! Mooie show in elk geval.

Voor diegene die tot deze regel geraakt zijn en vresen dat mijn Wacken – reisje alleen om brutale bands draaide: WOA is meer dan alleen muziek, het is een levenservaring en ontdekkingsreis voor iedere festivalliefhebber, bierfanaat of sociale medemens. Ik dank U
Volgend jaar terug ? Dat is mogelijk. Kandidaten mogen zich altijd aanmelden.