Engels vuurwerk

Donderdag 22 november was het eindelijk zover: ik ging voor de eerste keer in mijn muzikaal leven de grote Steven Wilson en de rest van Porcupine Tree aan het werk zien.
Ik wist gelukkig vooraf dat ik niet ging treuren om mijn eenzame trip richting Brussel en had dus hoge verwachtingen bij zowel de “moderne Pink Floyd-ers” van Porcupine Tree als hun landgenoten en tourkompanen van Anathema.

Ik kwam – door de nodige opofferingen – ruim op tijd aan in de grote concertzaal van de AB die verrassend genoeg alleen maar vooraan gevuld was met jongere fans die zich de beste plaatsjes wouden verzekeren. Je zag ook het oudere volk zich nestelen in de zeteltjes op de achterste bovenverdieping. Misschien niet zo heel verwonderlijk aangezien Porcupine Tree vanaf begin van de jaren ’90 op volle toeren meedraait in het progressieve rockmilieu, waar het soms moeilijk is om een hoge status meerdere jaren vol te houden, en vele fans al meerdere keren van hun speciale shows mochten genieten. Jong en oud weer verenigd dus.

Terug naar de opwarmer van de avond: het van Liverpool afkomstige Anathema. Zij, waaronder de drie broertjes Cavanagh, waren begin jaren ’90 een nieuwkomer in de death doom scène maar evolueerden over progressieve metal naar meer atmosferisch getinte rock waarbij ze invloeden van Pink Floyd of de inbreng van ballades niet schuwden. Getalenteerde mannen dus die gedurende hun carrière op een brede fanbase konden rekenen.
Ze openden hun zet meteen sterk met het wondermooie Fragile Dreams, waardoor de AB-zaal meteen goed vol liep. Iedereen leek er in zin te hebben en dat was de verdienste van de klankman die een knappe geluidsbrui door de zaal slingerde. Flying was het tweede grote sterrennummer van de avond dat vooral gekleurd wordt door de warme stem van Cavanagh en dromerige gitaartonen. De band koos voor de rest voor nieuwe nummers als voorbereiding op de in 2008 aanstormende nieuwe plaat.
Na een kleine 45 minuten was het mooie gedaan want de crew had een kwartiertje om het podium in te richten voor Porcupine Tree.

Omstreeks half 9 gingen de lichten uit waarna de vijf heren van Porcupine Tree hun plaatsje op het podium innamen. Steven Wilson, die zich gedurende de twee-uur durende live-set op blote voeten bewoog op een grote mat op het podium, kreeg het meeste aandacht van het dolenthousiaste publiek toen hij de tonen van het titelnummer van het laatste album, Fear of Blank Planet inzette. Zijn ingetogen stem zat goed, klonk tegelijk warm en de rest van de band voelde zich ook goed op het podium terwijl op een levensgroot scherm adembenemende en soms surrealistische visuals tevoorschijn kwamen. Met andere woorden de perfecte weergave van de hoge muzikale paden die Porcupine Tree bewandelde en met een gehypnotiseerde toeschouwer in zijn nabijheid. Anesthetize was hierbij een van de hoogtepunten van de set: een nummer dat zo’n 17 minuten klokt en alle facetten van de progmuziek opent, van lichte drumslagen en getokkel tot scheurende gitaren en drumexplosies, een ware onvoorspelbare muzikale tijdreis in een donker sfeertje.
De rest van de set was echter niet zo onvoorspelbaar: van Fear of A Blank Planet werd ook nog Way out of here gekozen en er werden nóg twee nieuwe creaties gespeeld, die van de laatste EP, Nil Recurring. In Absentia, de plaat die voor het eerst de hardere Porcupine Tree naar voren brengt, was ook goed vertegenwoordigd met nummers als Blackest Eyes en Trains. Uit Deadwing legde Wilson Halo en Open Car uit. Zo ben ik bijna rond en was het toen ook bijna tijd om te ontwaken uit een onvergetelijke ervaring.

Eén minpuntje die de mensen eventjes uit hun (positieve) roes hield en de vaart uit de set wegnam was toen de band terugkwam voor de encore en de oldie The Sky Moves Sideways inzette: Wilsons head van zijn versterker begaf het plots.
De conclusie is misschien weer voorspelbaar: Porcupine Tree zette een smetteloze set neer (buiten dat ene defectje aan de versterker) en wist dus zijn meesterlijke composities ook live een naam te geven. Misschien komt dit laatste over alsof mijn live-gigs altijd dé ervaring zijn om nooit te vergeten, maar die donderdagavond was er toch om spreekwoordelijk in te kaderen. Een fototoestel miste ik dus nog.

Als kennismaking met Anathema:



Sommige concertreviews die op mijn blog komen zijn in het Engels te lezen op www.corazine.com.

'Internationale' goes hard rock

Voor één keer de Internationale niet door uitbundige arbeiders, partijvertegenwoordigers of overtuigde studenten maar wel door de bekende Chinese hardrock-band Tang Chao (wat Tang-dynastie betekent):



Voor de mensen die meer willen horen:
http://www.myspace.com/tangdynastychinametal2007

Alle gekheid op een avondje

De Ancienne Belgique was op 1 november de ideale locatie voor de bewonderaars van post-rock, noise rock en ander experimenteel gespuis dat tegenwoordig op de mensheid wordt losgelaten maar wel wordt geapprecieerd (ook door de platenmaatschappijen). Denk maar aan de populariteit van bands als Mogwai, Godspeed You Black Emperor, Explosions in the Sky en Sigur Ròs of de revival van Sonic Youth.
Transit, youthmovies, Liars, Creature With The Atom Brain, Apse en 65days of static kregen de eer om de ABClub of ABBox te vullen met fans of leergierige muziekliefhebbers en dat allemaal in het kader van de (nieuwe) NOW_series in desbetreffende zaal.

De opener van de dag was meteen een schot in de roos. Om het Gentse viertal Transit te appreciëren had ik niet veel tijd nodig en hun intensieve post-rock viel ook meteen bij menig oplettende toeschouwer in de smaak in een goedgevulde ABClub omstreeks vijf uur. De bandjongens waren onder de indruk van hun succes maar verloren “desondanks” niet de controle over hun pedalen en wall of noise.
Nog steeds onder de indruk van het muzikale brouwsel van Transit begaf ik mij richting de AB-bar voor een hap en een drankje. Wat mij meteen opviel (in slechte termen) was de opgeslagen jetonprijs. Je betaalt dus € 2,20 voor ene 20 cl Coca-Cola. Dank u nieuwe sponsor. Toen ik in 2004 voor de eerste keer in de AB stond kon ik nog iets drinken voor 40 cent goedkoper. Met Ice-Tea op de drankkaart enal.
Ik had natuurlijk geen € 16 betaald om steen en been te klagen over de drankprijs maar wel voor een avondje muzikale hoogtepunten. Ik begaf mij dus rustig richting ABBox waar de Amerikaanse noise rock -adepten van Liars aan hun set begonnen waren. Een gekke zanger trok vooral de aandacht naar zich toe maar dat was gelukkig niet de reden waarom de zaal vol stond. Hoewel ik helemaal achteraan stond en toch ook genoot van mijn Oxfam-chips kon het prettig gestoorde Liars mij boeien. Een twee op twee dus.
Youthmovies heb ik bij gebrek aan interesse laten schieten en misschien ook om mij volledig op te laden voor een act waar ik toch wel naar uitkeek: Apse.
Deze New-Yorkers maken – niet geheel onverwacht in de sfeer van de avond – niet echt de rock voor de traditionelen. Hun muziekinvloeden gaan van intensieve metal-geluiden over post-rock tot heftige percussie. Niet verwonderlijk dat een hyperactieve zanger lustig in dolle heen slaat, schreeuwt, springt en zwaait op de bezwerende ritmes die eerst atmosferisch aandoen maar in één polsbeweging kunnen omslaan in apocalyptische geroffel dragen door een verscheurende wall of noise.
Oortjes uitgewassen dus en een meer dan geslaagde generale repetitie voor de headliner van de dag: 65days of static.
Na het eerder vernoemde succes van het genre post-rock leek ook 65 days of static voorbestemd om uit te groeien tot een grote act. Ze toeren non-stop en hun karavaan stopte dan ook reeds zes keer ergens in ons klein Belgenlandje. De jongens uit Sheffield kregen lovende reacties op zowel heel hun repertoire als hun live-presentaties (o.a. in De Morgen).

De kers op de taart voor hen was dus een optreden in de beste Belgische concerttempel. Denk niet dat het post-rock-wereldje dertien-in-een-dozijn-bands voortbrengt want ook 65 days of static is iets bijzonder. Terwijl hun intensieve songs een stuk korter zijn dan pakweg Mogwai voegen ze bij hun muziek loodzware basgeluiden, piano –en elektronicadreunen (ja zeg maar dreunen). In het begin van de set moest de klankman wel nog naar het juiste geluid zoeken want de gitaren stonden opvallend stiller. Gelukkig werd dat snel verbeterd zodat het perfect hoorbaar was dat de bandleden eerst voor songs uit Fall of Math en One Time for All Time kozen en pas daarna mokerslagen uitdeelden uit het laatste werkje The Destruction of Small Ideas.
U voelt mij misschien al komen. Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de wondere wereld van de post-rock kan ik meteen het laatst vermelde werkje van 65days of static aanraden. Genoeg geschreven dus want je zou op den duur nog vergeten dat hier om geluid gaat !