U ziet waarschijnlijk al aan de titel over wat deze blogpost zal gaan. Ik was eigenlijk van plan om over die beruchte 'negen maanden' zelf iets te schrijven maar las dan de volgende opinietekst van de pen van Peter Vandermeersch met alles eigenlijk mooi uitgelegd.
Degout van het politieke bedrijf
Volgende maandag zijn
we exact negen maanden na de verkiezingen. Dat is, in het echte leven, een
voldragen zwangerschap. Maar in het Belgische politieke leven staan we nergens.
Er is een heel beperkte eerste fase van een staatshervorming afgesproken. Er is
een van de meest ongeloofwaardige begrotingen in jaren opgesteld. En er is een
noodregering die bestaat uit veertien individuele ministers en als belangrijkste
verdienste heeft dat ze Guy Verhofstadt gerehabiliteerd heeft.Dat is er. De
lijst van wat er niét is, is ontstellend veel langer. Om te beginnen is er nog
steeds geen regeerakkoord. Daaraan wordt vanaf maandag gewerkt. Wat oranje-blauw
niet kon bereiken, beweert oranje-blauw mét de PS nu dus wel te kunnen. Voorts
is er in de verste verte geen spoor te bekennen van het begin van een
maatschappelijk of een sociaal-economisch project. Dat moet in de volgende dagen
- LetermeI moet binnen minder dan twee weken in de steigers staan - uit het
niets ontstaan.Wat ontbreekt er nog? Zowat alles wat nodig is om een
geloofwaardige regering in het zadel te hijsen. Er is geen vertrouwen tussen de
kartelpartners CD&V en N-VA. Er is een diepe haat tussen de coalitiegenoten
MR en PS-CDH. Er is geen meerderheid aan Vlaamse kant. Er is geen tweederde
meerderheid die nodig is voor een staatshervorming. Sterker nog: er is bij
verschillende partijen helemaal geen goede wil om het project te laten slagen.
Didier Reynders toetert overal dat de onderhandelingen voor een definitief
regeerakkoord maar 51% procent slaagkans hebben en terwijl de vijf partijen zich
maandag rond de onderhandelingstafel scharen, lonkt de MR-voorzitter al
schaamteloos naar andere coalitiepartners. Gevolg van dit alles: negen maanden
na de verkiezingen is de grote belangstelling die bestond voor het politieke
gebeuren in dit land, aan het kantelen naar een gevaarlijke degout voor het
politieke bedrijf en zijn hoofdrolspelers. Het immense vertrouwen dat Vlaanderen
negen maanden geleden uitsprak in het kartel CD&V-N-VA in het algemeen en in
Yves Leterme in persoon, is aan het afbrokkelen. Letermes meest geslaagde
verkiezings-oneliner over Verhofstadt ('Wie gelooft deze man nog?') heeft zich
als een boemerang tegen hemzelf gekeerd. Het basiscredo van CD&V ('Goed
bestuur') klinkt negen maanden na de verkiezingen wel bijzonder hol.De
verantwoordelijkheid van de vijf partijen die er na dit weekeinde weer aan
beginnen, is verpletterend. Als Leterme en de partijvoorzitters Schouppe,
Somers, Reynders, Milquet en Di Rupo een beetje van hun geloofwaardigheid willen
redden, krijgen ze daar volgende week nog een kans toe. Veel meer kansen zullen
er niet zijn.
