maandag 22 oktober 2007

sic semper tyrannis


Na mijn progressieve muziekverhalen wil ik het over iets anders hebben en dan meteen over iets uit mijn studiehokje. Toen ik mij aan het verdiepen was in de leerstof van Amerikaanse geschiedenis over de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) botste ik op een toch wel bijzonder personage en gebeurtenis die niet iedereen zal kennen. Wist u bijvoorbeeld dat Abraham Lincoln werd vermoord ? En dan nog op Goede Vrijdag ?

Protagonist en schuldige van dienst was John Wilkes Booth, een onbekende Amerikaanse acteur die in die beruchte periode pas wereldberoemd werd na zijn moorddaad op 15 april 1865.
Vrees niet dat ik een obsessie kweek voor Amerikaanse moordaanslagen en volgende week Charles Manson ga voorstellen maar die John Booth is toch een opvallend personage. Zo riep hij volgens bronnen meteen na de aanslag sic semper tyrannis, vertaald “zo vergaat het tirannen altijd” en tevens het zinnetje dat door Brutus werd uitgesproken na de moord op Julius Caesar.

Lincoln als even zware tiran als Julius Caesar durf ik zeker ontkennen maar wat vast staat is dat Lincoln ook een heleboel mensen in het harnas joeg door tijdens de Burgeroorlog de kant van de noordelijke staten en dus de voorstanders van de (slaven)vrije kolonies te kiezen. Het noorden won de bloederige burgeroorlog in 1865 en op 3 januari werd al meteen de wet voor de afschaffing van de slavernij in de VS ondertekend.

Booth zelf kon pas 12 dagen na de beruchte dag gevat (eigenlijk meteen neergeschoten) worden nabij een tabakschuur in Virginia (symbolischer kan het niet). Zijn laatste woorden waren “Useless ! Useless ! Useless !"
Nog een leuk weetje: Cherie Blair, geboren als Cherie Booth, de vrouw van de voormalige Britse premier Tony Blair is een verre nazaat van onze vriend John Wilkes Booth.

Interessant voer voor een filmpje vind ik. Er is misschien een kans aangezien Hollywood een mooie traditie heeft moordverhalen of films in de 18 –of 19e –eeuwse Amerikaanse sfeer. Bij het tweede zullen Amistad of The Patriot wel een belletje doen rinkelen.
En net voor ik dit blogberichtje wou afsluiten vernam ik dat meester-regisseur Steven Spielberg bezig is met een biografische film over Abraham Lincoln die ten vroegste in 2009 zal verschijnen. De hoofdrol is reeds aangenomen door Liam Neeson. Dat is alvast een goed begin.

zaterdag 13 oktober 2007

Radioactive good

Een inleiding tot de mysterieuze wereld van Porcupine Tree-opperhoofd Steven Wilson met de song "Radioactive toy". De songstekst is niet lang uitgemolken en is meteen aan de titel te zien kinderlijk, mysterieus en destructief tegelijk. Geen kinderlijke muziek echter, doch snelle afhakers zijn gewaarschuwd... de echte finale komt op het einde.

vrijdag 5 oktober 2007

Progressief oorgasme

Donderdagavond was het weer hoogmis voor de fans van progressieve rock -en metal. Dream Theater mocht het publiek twee uur lang komen verwennen met hun progressieve goochelarij in de Antwerpse Lotto Arena. Ze worden soms omschreven als de perfecte mengeling tussen Pink Floyd en Metallica maar de groep kan ook fans van Genesis en King Crimson tot Porcupine Tree en Tool bekoren. Hun brede fanbase in de net niet volledig gevulde arena bestond dan ook uit zowel metalheads als gewone rockfans. Zestienjarige jongetjes, studenten, jong werkvolk, vijftigers en zestigers; ze waren allemaal aanwezig om de virtuoze kunsten van het vijfkoppige gezelschap te bewonderen. Dream Theater draait intussen al 22 jaar mee in het circuit en bracht hun show in het kader van hun Chaos in Motion World Tour en hun nieuwe album Systematic Chaos.

Geen drie uur durende show zoals in Vorst Nationaal twee jaar geleden: Dream Theater koos voor een openingsact mee in Europa en de Amerikaanse powermetallers van Symphony X kregen die eer. Goed voor hen en het publiek want ze hebben ook net een nieuwe plaat, Paradise Lost getiteld, uit. Vooraan zat de ambiance er meteen in en na een klein halfuurtje klapten de zitringen in de Lotto Arena ook lustig mee. Desondanks het vurige enthousiasme zat de power van het geluid niet helemaal snor: de drums en bassen stonden net iets te hoog en zetten het fijne gitaarwerk in de schaduw. Het publiek morde gelukkig niet en had alvast een opwarming gekregen.

Omstreeks kwart na negenen gaf Dream Theater de aftrap – wat James LaBrie meteen terecht aankondigde – van een twee uur durend spektakel. Toetsenist Jordan Rudess en een dolenthousiaste drummer Mike Portnoy verwelkomden met een bombastische intro de fans waarna “In the presence of my enemies” van de laatste nieuwe (knaller) werd ingezet. James LaBrie zat meteen goed bij stem die met gevoel en vastheid naar voor kwam, de wervelende en vingervlugge bass hield de song(s) recht en we zouden nog het fantastische gitaarwerk van John Petrucci vergeten: het publiek kon er op de duur stil van worden. Terzijde: John en Mike hadden op het eerste hun scheermachine in een hotel twee weken geleden of in de USA vergeten. De visuals op het beeldscherm achter de kolossale drum van Mike Portnoy (eigenlijk twee monsterdrums in één) brachten zowel een mooie presentatie bij de muziek als een extraatje voor een uiterst genietbaar kijk –en luisterspel. Voor de nieuwe fans van Dream Theater werden nog “Constant Motion”, “The Dark Eternal Light” en “The Ministry of Lost Souls” in de setlist gestoken. Vooral tijdens het laatst vermelde nummer brachten de confrontaties en gecomponeerde virtuositeit tussen toetsenist en gitarist een kwartuur lang (!) bij tot het oorgasme van menig bezoeker. Uiteraard vergat men ook geen ode aan het pre-“Train of Thought” tijdperk met ondermeer “I Walk beside you” en “Take the Time”. Nog steeds wegdromend in het DT-universum moet ondergetekende zich verontschuldigen voor de rest van de setlijst. Een keyboard-solo terwijl de rest van de band stom afblies mocht uiteraard ook niet ontbreken. Na twee volle uren zei Dream Theater "see you later" en zij zagen ook dat het goed was.

Of Dream Theater de live-ervaring van het jaar was moest ik na de show mijn hoofd niet breken en dat geldt niet alleen voor mij me dunkt. “Bombastic, fantastic” dus en we vergeten daarbij zeker niet de progressieve vorm. Volgende afspraak met progressieve meesters der kosmos staat reeds aangekruist op 22 november: Porcupine Tree in de Brusselse AB.