ROCKEFELLER

Neen, ik ga het hier niet hebben over de Amerikaanse zakenman John Davison Rockefeller maar wel over een aanstormend Belgisch talent die naar de familienaam van de desbetreffende persoon luistert. De Oost-Vlaamse (hard)rockband Rockefeller heeft zijn roots in Erpe-Mere bij de gebroeders Koenraad (vocalen & bass) en Reinout (gitaar) De Pauw en wordt warm aanbevolen aan de liefhebbers van Queens of the Stone Age, Sonic Youth, Soulwax, Red Hot Chili Peppers, noem maar op!
Vorige week dinsdag zag ik ze voor een tweede keer aan het werk. De Gentse Frontline was het kader van een drietal bands uit het zelfde genre. Juice The Ape (sfeervolle garagerock) en Laura Stars (rock’n roll-achtig) mochten de avond openen voor Rockefeller die een zeer smaakvol optreden gaven.
De Oost-Vlaamse muziekliefhebbers moeten ze ondertussen wel al kennen: dit viertal die zichzelf graag omschrijven als “rock with a twist” speelden reeds in Gent (o.m. Kinky Star, Charlatan en op URGent), Aalst, Geraardsbergen en natuurlijk in ons eigenste Herzeelse café Hof Ter Roellegem. Ze konden ook reeds op een aantal Rockrally’s mooie eindplaatsen verzilveren, in het verre Sint-Truiden (Festivalnoise Festival) en Nederland (Geuzenpop) hun muziek presenteren. En dit allemaal in een kleine twee jaar, mooi, nietwaar?
Geïnteresseerden – en daar twijfel ik niet aan – moeten zeker en vast eens hun MySpace (www.myspace.com/rockefelleronline) checken!

A Tribute To (Part 2)

In the days of my youth, I was told what it means to be a man,
Now I've reached that age, I've tried to do all those things the best I can.
No matter how I try, I find my way into the same old jam.

[Chorus]
Good Times, Bad Times, you know I had my share;
When my woman left home for a brown eyed man,
Well, I still don't seem to care.

Sixteen, I fell in love with a girl as sweet as could be,
Only took a couple of days 'til she was rid of me.
She swore that she would be all mine and love me till the end,
But when I whispered in her ear, I lost another friend, oooh.

[Chorus]

I know what it means to be alone, I sure do wish I was at home.
I don't care what the neighbors say, I'm gonna love you each and every day.
You can feel the beat within my heart.
Realize, sweet babe, we ain't ever gonna part.


Het eerste nummer op het eerste album van een meer dan legendarische band. Een makkie.

Groezrock

Groezrock, de jaarlijkse hardcore –en punkhoogmis, was opnieuw de opener van het Belgische festivalseizoen en stond dit jaar weer garant voor enkele stevige groepen zoals Hatebreed, Lagwagon, Ignite en Death Before Disco. De organisatie koos zoals vorig jaar voor een tweedaagse en ging dit jaar wel breder tasten in het aanbod van commerciële muziek, getuige de bevestigingen van ondermeer Jimmy Eat World en Lostprophets. Opnieuw was er een stijging van het bezoekersaantal: in totaal begaven zich 20 000 muziekfanaten richting het zonovergoten Meerhout, aan de rand van de Kempen.

Mijn muzikale zaterdag begon na de middag met het Amerikaanse Street Dogs, de band van een voormalig Dropkick Murphys-lid, dat zei dus al genoeg: meer dan degelijke rootspunk die je af en toe aan Rancid doet denken. Ik had al eens kort kennis gemaakt met de band via MySpace - wat heerst die site toch - en ze konden mij toen al bekoren. Ondanks het vroege uur konden ze op heel wat sympathie van het meezingend en meespringend publiek rekenen en werden dus meteen de eerste goede zet op Groezrock.
Full Blown Chaos speelde meteen erna in de andere tent, de Core Stage en het miserabele geluid was het eerste wat opviel toen ik me doorheen het publiek in de propvolle tent worstelde. De band geef zich zoals gewoonlijk 100% maar kon mede door het slechte geluid niet overtuigen. Van hun debuut Wake The Demons werden gelukkig een paar nummers zoals de titeltrack geselecteerd en deze brachten de nodige beweging in het publiek. De nieuwe plaat daarentegen kon ondanks de snoeiharde presentatie op minder bijval rekenen. Afsluiten deed de band wèl in klasse met een cover van het legendarische Territory van Sepultura.
Daarna was de beurt aan MxPx in de punttent ofwel We Rock Stage: het werd zeer verdienstelijk optreden van deze Amerikaanse poppunkers en ook het talrijk opgekomen publiek lustte er wel pap van. Zonder liedjeskennis ambiance verzekerd.
Voor de Californische skapunkers Mad Caddies had ik al hoge verwachtingen. Deze mannen houden van bier en feestjes en dat was er aan te zien: de We Rock-tent stond driekwartier in vuur en vlam terwijl de security voor verfrissing zorgde met de brandslang. De bekendste liedjes en het pasverscenen Keep It Going kwamen vooral uitvoerig aan bod. Mad Caddies in één woord: feest!
In de late namiddag maakte Sparta, misschien de vreemde eend op Groezrock, zijn opwachting in de Core-tent. Sparta heeft nog steeds zanger/gitarist Jim Ward en drummer Hajjar van het vroegere At The Drive-In aan boord en brengen bijgevolg een energieke mix van alternatieve rock en post-punk. Op het eerste zicht leek Sparta te spelen voor een gematigd opgekomen publiek maar al vlug kwamen daar de eerste enthousiastelingen kennis maken met de band. Terecht! De band speelde een wervelende set met vooral nieuwe nummers zoals het prachtige Erase It Again. Dit optreden was dus meteen goede reclame voor hun laatste wapenfeit, Threes getiteld. Aanrader!
De Amerikaanse mathmetal-professoren van Converge waren de volgende aan de beurt. De agressieve cocktail van hardcore, punk en extreme metal bracht meteen een kolkende mensenmassa net voor het podium en betekende dus genoeg response van het publiek. De band opende met het experimentele Plagues van hun nieuwe plaat No Heroes en speelde nadien zowel oudere nummers van ondermeer You Fail Me en nieuwe nummers als een automatische piloot aan elkaar. Afsluiten deze met Concubine van het album Jane Doe uit 2001. Geflipte band, geflipt publiek, iedereen tevree!
Terror, de volgende in de rij, heeft waarschijnlijk op Groezrock 2007 het record van grootste circle pit gebroken: dat zegt al genoeg over hun performance. Zowel de klassiekers van One With The Underdogs zoals Spit My Rage als Always The Hard Way kwamen aan bod en werden luidkeels meegezongen en "meegemoshed" door het publiek. Het was de vijfde keer dat ik deze Amerikanen aan het werk zag en het werd dan ook één van hun beste optredens.
Ignite brengen al meer dan 10 jaar melodische punkrock met een hoog hardcore-gehalte en hebben intussen een uitgebreide fanbase, getuige hun gig op Groezrock. Het publiek was zelfs zo enthousiast dat klassezanger Zoli Teglas halverwege hun set de muziek moest stopzetten om een fan te laten afvoeren. A Place Called Home, Veteran, Run, Bleeding, de cover Sunday Bloody Sunday, etc.: alles wat het publiek wenste kwam aan bod en Ignite kon na een uur kippenvel rekenen op een welverdiend en overdonderend applaus.
Het publiek was nog niet goed bekomen van het geweld van Converge, Terror en Ignite of het kreeg omstreeks 11 uur afsluiter Hatebreed voorgeschoteld. De eastcoasters gaven zich 100 %, desondanks begint de tol van het zware tourschema op de bandleden zijn weerslag te hebben. Zanger Jamey Jasta gaf vooral een vermoeide indruk maar kon geen woord fout zeggen over het enthousiaste publiek. De klankman was, net zoals bij Full Blown Chaos, niet bij de pinken wat er voor zorgde dat klassiekers zoals Smash Your Enemies en Doomsayer in een geluidsrommel vervielen. De setlist was zoals gewoonlijk voorspelbaar met songs als Live For This, A Lesson Lived is a Lesson Learned, I Will Be Heard, A Call For Blood en Straight to Your Face. Het grote aanbod aan beukende nummers zegt natuurlijk veel over deze klasseband, die ook ondermeer To The Treshhold en Defeatist van Supremacy aan bod brachten. Laat mij kort zijn: een optreden van Hatebreed kan ondanks een gebrek aan het nodige buskruit altijd voor het nodige vuurwerk zorgen en daar zorgt de band zoals vorige zaterdag tenslotte nog altijd zelf voor!

Vanitas en metaal

Hierboven een 17e-eeuws stilleven van de Nederlandse schilder, hieronder de tekst van een 21e-eeuwse gothic metalband.
Hoe kom ik erbij om Pieter Claesz en het Portugese Moonspell naast elkaar te zetten in één blogbericht? Centrale gedachte bij beide kunstzinnige uitingen zijn het memento mori-motief (gedenk te sterven), anders gezegd de mensen te wijzen op hun sterfelijkheid. Het schilderij van Claesz dateert uit het jaar 1630 en Moonspell's Memorial, waaruit de track Memento Mori voortkomt, uit 2006; door een snelle omrekening kom je bij een tijdskloof van precies 376 jaar en toch gaan beide kunstcreaties nog steeds over hetzelfde motief! Kunstzinnige gedachten hebben dus in al die tijd de politieke en filosofische ontwikkeling overleefd. Deze gedachte vergt geen grote hersenpijniging maar is wel de moeite waard om even bij stil te staan. Je man echter achterliggende betekenis niet vergeten: de christelijke inslag van Claesz'schilderij en het bijhorende vanitas-motief met de voorbereiding op een later eeuwig leven, want met "een Moonspell" had je waarschijnlijk vijf eeuwen geleden meteen vooruitzicht op hel en verdoemenis.

I am the moment, the soul
The moment that ends it all
I am the second, the will
The serpent, the one you last recall

The living pulse of nightmares
Is on my side
With the shadows I fade into you

A secret promise of leaving
Blanking you eyes
When you look for me try for once inside

In the sleep of cruelty
The old sounds of you and me

I am the moment, the soul
The moment that ends it all
I am the second, the will
The serpent, the one you last recall (you are lost)

The ones so long forgotten
Now at your side
Their spirits travel from me into you

A rush of waters then after life
The wind in the trees
Yours is the fighting this minute dark
I am the moment, the soul

The moment that ends it all
I am the second the will
The serpent, the one you last

In the sleep of cruelty
The old sounds of you in me

And for a moment it's gone
The beauty of it all
I am the second the fall
The logic of it all

I am the moment, the soul
The moment that ends it all
I am the second, the will
I am the serpent, the one you last recal

A Tribute To (Part 1)

Living easy, livin' free
Season ticket, on a one - way ride
Asking nothing, leave me be
Taking everything in my stride
Don't need reason, don't need rhyme
Ain't nothing I would rather do
Going down, party time
My friends are gonna be there too

I'm on the highway to hell
On the Highway to hell
Highway to hell
I'm on the highway to hell

No stop signs, speedin' limit
Nobody's gonna slow me down
Like a wheel, gonna spin it
Nobody's gonna mess me 'round
Hey Satan! Paid my dues
Playin' in a rockin' band
Hey Mama! Look at me
I'm on my way to the promise land

I'm on the highway to hell
Highway to hell
I'm on the highway to hell
Highway to hell

Dont stop me!

I'm on the highway to hell!
I'm on the highway to hell!
I'm on the highway to hell!
I'm on the highway to hell!

And I'm goin down..all the way!
I'm on the highway to hell...

Het tourleven van een rockband: droom of hel?

Trivium - 29-04-2007

In het najaar van 2003 bombardeerde een Floridiaans viertal waarvan de gemiddelde leeftijd rond 18 jaar een album getiteld "Ember to Inferno", het kreeg meteen goede kritieken en werd omschreven als een bonte mengeling van thrash en metalcore met diepe grunts. Trivium werd reeds opgericht in 2000, was meteen binnen bij het Duitse Lifeforce en kon nog in 2004 op tour met de helden van Machine Head. Minder dan een twee jaar later verscheen "Ascendancy" bij het label Roadrunner en zo werd de weg naar roem gelegd, zanger Matt Heavy zei zelfs dat hij van Trivium de grootste band ter wereld zou maken. Met de nieuwe van 2006, "The Crusade",en een bijhorende wereldtournee wilden ze hun kruistocht naar de "eeuwige roem" alvast beginnen.

Eerste support van de avond waren het Amerikaanse viertal Sanctity. Je kan ze omschrijven als moderne maar "goedkope thrash" met een vette knipoog naar Annihilator. Hun debuut "Road to Bloodshed" verscheen in april van dit jaar nog bij Roadrunner. Een haast overactieve band - met applaus voor de zanger - begon voor een halfvolle AB aan hun set, die uiteraard bestond uit nummers zoals "Zeppo", "Road to Bloodshed" en "Beneath the Machine". Het geheel bleef spijtig genoeg niet boeien maar het - overwegend jonge - publiek kon het blijkbaar wel goed appreciëren. Het was in ieder geval een degelijk Europees debuut voor de band.

Een halfuurtje later was het de beurt aan het vierkoppige Annihilator. Ondergetekende mocht deze helden aanschouwen vanuit de zetels in de AB. Het viertal begon gezwind aan hun set met enkele nieuwe nummers van het bedroevenswaardige "Metal", dat de speed/ thrash-zijde van de band voorgoed heeft ingewisseld voor een meer groovy stijl. Jeff Waters en co waren in form en konden ondanks de nieuwe nummers blijven boeien. Afsluiten deden ze gelukkig in stijl met een bijdrage van Trivium-gitarist Corey en de klassieker "Alison Hell".

Omstreeks 21u - na een bombastische intro - begon de band waar de bijna volgelopen AB naar Brussel was gekomen: Trivium. Het decor sprong ook meteen in het oog: het had weg van een festivaldecor van Metallica, maar dan logischerwijs in miniatuurvorm. Nu ja, een begin is een begin zeker?
Trivium opende met twee nieuwe nummers: "Entrance Of The Conflagration" en "Detonation" en kon meteen op een groot enthousiasme van het publiek rekenen, tot de balkons toe. De band voorzag gelukkig met nummers zoals "Ember to Inferno", "Rain" en "Requiem" een lompe brok van hun eerste wapenfeit, waarbij gitarist Corey gelukkig het grootste deel van de zang op zich nam. Uit het Roadrunner-debuut "Ascendancy" kregen we degelijke uitvoeringen van ondermeer de titeltrack, "A gunshot to the head of trepidation" en "Pull harder on the strings of your martyr" en uiteraard kwam het laatste album ook uitvoerig aan bod. De band gaf ruim anderhalf uur het beste van zichzelf maar maakte soms wel een vermoeide indruk door het drukke 2007 dat ze intussen al achter de rug hebben, dit had vooral zijn repercussies op de zang van Matt Heavy en het drumspel van de jarige Travis. De band voelt zich duidelijk in zijn sas in grotere zalen en stelde zich bij momenten met starallures aan het publiek voor.
Ze willen dus wel degelijk "de grootste band ter wereld" worden, een gezonde filosofie laat ons zeggen en als ze aan dit tempo blijven doorgaan zijn ze al goed op weg!