Negen maanden

U ziet waarschijnlijk al aan de titel over wat deze blogpost zal gaan. Ik was eigenlijk van plan om over die beruchte 'negen maanden' zelf iets te schrijven maar las dan de volgende opinietekst van de pen van Peter Vandermeersch met alles eigenlijk mooi uitgelegd.

Degout van het politieke bedrijf

Volgende maandag zijn
we exact negen maanden na de verkiezingen. Dat is, in het echte leven, een
voldragen zwangerschap. Maar in het Belgische politieke leven staan we nergens.
Er is een heel beperkte eerste fase van een staatshervorming afgesproken. Er is
een van de meest ongeloofwaardige begrotingen in jaren opgesteld. En er is een
noodregering die bestaat uit veertien individuele ministers en als belangrijkste
verdienste heeft dat ze Guy Verhofstadt gerehabiliteerd heeft.Dat is er. De
lijst van wat er niét is, is ontstellend veel langer. Om te beginnen is er nog
steeds geen regeerakkoord. Daaraan wordt vanaf maandag gewerkt. Wat oranje-blauw
niet kon bereiken, beweert oranje-blauw mét de PS nu dus wel te kunnen. Voorts
is er in de verste verte geen spoor te bekennen van het begin van een
maatschappelijk of een sociaal-economisch project. Dat moet in de volgende dagen
- LetermeI moet binnen minder dan twee weken in de steigers staan - uit het
niets ontstaan.Wat ontbreekt er nog? Zowat alles wat nodig is om een
geloofwaardige regering in het zadel te hijsen. Er is geen vertrouwen tussen de
kartelpartners CD&V en N-VA. Er is een diepe haat tussen de coalitiegenoten
MR en PS-CDH. Er is geen meerderheid aan Vlaamse kant. Er is geen tweederde
meerderheid die nodig is voor een staatshervorming. Sterker nog: er is bij
verschillende partijen helemaal geen goede wil om het project te laten slagen.
Didier Reynders toetert overal dat de onderhandelingen voor een definitief
regeerakkoord maar 51% procent slaagkans hebben en terwijl de vijf partijen zich
maandag rond de onderhandelingstafel scharen, lonkt de MR-voorzitter al
schaamteloos naar andere coalitiepartners. Gevolg van dit alles: negen maanden
na de verkiezingen is de grote belangstelling die bestond voor het politieke
gebeuren in dit land, aan het kantelen naar een gevaarlijke degout voor het
politieke bedrijf en zijn hoofdrolspelers. Het immense vertrouwen dat Vlaanderen
negen maanden geleden uitsprak in het kartel CD&V-N-VA in het algemeen en in
Yves Leterme in persoon, is aan het afbrokkelen. Letermes meest geslaagde
verkiezings-oneliner over Verhofstadt ('Wie gelooft deze man nog?') heeft zich
als een boemerang tegen hemzelf gekeerd. Het basiscredo van CD&V ('Goed
bestuur') klinkt negen maanden na de verkiezingen wel bijzonder hol.De
verantwoordelijkheid van de vijf partijen die er na dit weekeinde weer aan
beginnen, is verpletterend. Als Leterme en de partijvoorzitters Schouppe,
Somers, Reynders, Milquet en Di Rupo een beetje van hun geloofwaardigheid willen
redden, krijgen ze daar volgende week nog een kans toe. Veel meer kansen zullen
er niet zijn.

Bron: http://www.standaard.be/Meningen/

Back in Blog

Beste lezer. Met dit bericht haal ik mijn blog uit een kunstmatige slaap van nagenoeg drie maanden. Ik ga rond mijne lange afwezigheid niet blijven hangen want er zijn geen abnormale of opvallende redenen aan verbonden. Ik ga u meteen mijn mooiste recente ervaring(en) laten zien en dat is een machtige reis richting Egypte.

Hieronder vindt u reeds enkele voorproefjes van eigen hand, de rest van mijn foto's zijn te vinden op de fotospace http://huracan.mijnalbums.nl voor "leden" van de website en voor "niet-leden" via http://www.mijnalbum.nl/Album=C7OGL3J8 .

De "ingang" van de Luxor Tempel

Karnak

De Vallei der Koningen

De Tempel van Hatsjepsoet

Het tempelcomplex van Aboe Simbel met links de Grote Tempel van Ramses II en rechts de Hathor en Nefertari Tempel

Engels vuurwerk

Donderdag 22 november was het eindelijk zover: ik ging voor de eerste keer in mijn muzikaal leven de grote Steven Wilson en de rest van Porcupine Tree aan het werk zien.
Ik wist gelukkig vooraf dat ik niet ging treuren om mijn eenzame trip richting Brussel en had dus hoge verwachtingen bij zowel de “moderne Pink Floyd-ers” van Porcupine Tree als hun landgenoten en tourkompanen van Anathema.

Ik kwam – door de nodige opofferingen – ruim op tijd aan in de grote concertzaal van de AB die verrassend genoeg alleen maar vooraan gevuld was met jongere fans die zich de beste plaatsjes wouden verzekeren. Je zag ook het oudere volk zich nestelen in de zeteltjes op de achterste bovenverdieping. Misschien niet zo heel verwonderlijk aangezien Porcupine Tree vanaf begin van de jaren ’90 op volle toeren meedraait in het progressieve rockmilieu, waar het soms moeilijk is om een hoge status meerdere jaren vol te houden, en vele fans al meerdere keren van hun speciale shows mochten genieten. Jong en oud weer verenigd dus.

Terug naar de opwarmer van de avond: het van Liverpool afkomstige Anathema. Zij, waaronder de drie broertjes Cavanagh, waren begin jaren ’90 een nieuwkomer in de death doom scène maar evolueerden over progressieve metal naar meer atmosferisch getinte rock waarbij ze invloeden van Pink Floyd of de inbreng van ballades niet schuwden. Getalenteerde mannen dus die gedurende hun carrière op een brede fanbase konden rekenen.
Ze openden hun zet meteen sterk met het wondermooie Fragile Dreams, waardoor de AB-zaal meteen goed vol liep. Iedereen leek er in zin te hebben en dat was de verdienste van de klankman die een knappe geluidsbrui door de zaal slingerde. Flying was het tweede grote sterrennummer van de avond dat vooral gekleurd wordt door de warme stem van Cavanagh en dromerige gitaartonen. De band koos voor de rest voor nieuwe nummers als voorbereiding op de in 2008 aanstormende nieuwe plaat.
Na een kleine 45 minuten was het mooie gedaan want de crew had een kwartiertje om het podium in te richten voor Porcupine Tree.

Omstreeks half 9 gingen de lichten uit waarna de vijf heren van Porcupine Tree hun plaatsje op het podium innamen. Steven Wilson, die zich gedurende de twee-uur durende live-set op blote voeten bewoog op een grote mat op het podium, kreeg het meeste aandacht van het dolenthousiaste publiek toen hij de tonen van het titelnummer van het laatste album, Fear of Blank Planet inzette. Zijn ingetogen stem zat goed, klonk tegelijk warm en de rest van de band voelde zich ook goed op het podium terwijl op een levensgroot scherm adembenemende en soms surrealistische visuals tevoorschijn kwamen. Met andere woorden de perfecte weergave van de hoge muzikale paden die Porcupine Tree bewandelde en met een gehypnotiseerde toeschouwer in zijn nabijheid. Anesthetize was hierbij een van de hoogtepunten van de set: een nummer dat zo’n 17 minuten klokt en alle facetten van de progmuziek opent, van lichte drumslagen en getokkel tot scheurende gitaren en drumexplosies, een ware onvoorspelbare muzikale tijdreis in een donker sfeertje.
De rest van de set was echter niet zo onvoorspelbaar: van Fear of A Blank Planet werd ook nog Way out of here gekozen en er werden nóg twee nieuwe creaties gespeeld, die van de laatste EP, Nil Recurring. In Absentia, de plaat die voor het eerst de hardere Porcupine Tree naar voren brengt, was ook goed vertegenwoordigd met nummers als Blackest Eyes en Trains. Uit Deadwing legde Wilson Halo en Open Car uit. Zo ben ik bijna rond en was het toen ook bijna tijd om te ontwaken uit een onvergetelijke ervaring.

Eén minpuntje die de mensen eventjes uit hun (positieve) roes hield en de vaart uit de set wegnam was toen de band terugkwam voor de encore en de oldie The Sky Moves Sideways inzette: Wilsons head van zijn versterker begaf het plots.
De conclusie is misschien weer voorspelbaar: Porcupine Tree zette een smetteloze set neer (buiten dat ene defectje aan de versterker) en wist dus zijn meesterlijke composities ook live een naam te geven. Misschien komt dit laatste over alsof mijn live-gigs altijd dé ervaring zijn om nooit te vergeten, maar die donderdagavond was er toch om spreekwoordelijk in te kaderen. Een fototoestel miste ik dus nog.

Als kennismaking met Anathema:



Sommige concertreviews die op mijn blog komen zijn in het Engels te lezen op www.corazine.com.

'Internationale' goes hard rock

Voor één keer de Internationale niet door uitbundige arbeiders, partijvertegenwoordigers of overtuigde studenten maar wel door de bekende Chinese hardrock-band Tang Chao (wat Tang-dynastie betekent):



Voor de mensen die meer willen horen:
http://www.myspace.com/tangdynastychinametal2007

Alle gekheid op een avondje

De Ancienne Belgique was op 1 november de ideale locatie voor de bewonderaars van post-rock, noise rock en ander experimenteel gespuis dat tegenwoordig op de mensheid wordt losgelaten maar wel wordt geapprecieerd (ook door de platenmaatschappijen). Denk maar aan de populariteit van bands als Mogwai, Godspeed You Black Emperor, Explosions in the Sky en Sigur Ròs of de revival van Sonic Youth.
Transit, youthmovies, Liars, Creature With The Atom Brain, Apse en 65days of static kregen de eer om de ABClub of ABBox te vullen met fans of leergierige muziekliefhebbers en dat allemaal in het kader van de (nieuwe) NOW_series in desbetreffende zaal.

De opener van de dag was meteen een schot in de roos. Om het Gentse viertal Transit te appreciëren had ik niet veel tijd nodig en hun intensieve post-rock viel ook meteen bij menig oplettende toeschouwer in de smaak in een goedgevulde ABClub omstreeks vijf uur. De bandjongens waren onder de indruk van hun succes maar verloren “desondanks” niet de controle over hun pedalen en wall of noise.
Nog steeds onder de indruk van het muzikale brouwsel van Transit begaf ik mij richting de AB-bar voor een hap en een drankje. Wat mij meteen opviel (in slechte termen) was de opgeslagen jetonprijs. Je betaalt dus € 2,20 voor ene 20 cl Coca-Cola. Dank u nieuwe sponsor. Toen ik in 2004 voor de eerste keer in de AB stond kon ik nog iets drinken voor 40 cent goedkoper. Met Ice-Tea op de drankkaart enal.
Ik had natuurlijk geen € 16 betaald om steen en been te klagen over de drankprijs maar wel voor een avondje muzikale hoogtepunten. Ik begaf mij dus rustig richting ABBox waar de Amerikaanse noise rock -adepten van Liars aan hun set begonnen waren. Een gekke zanger trok vooral de aandacht naar zich toe maar dat was gelukkig niet de reden waarom de zaal vol stond. Hoewel ik helemaal achteraan stond en toch ook genoot van mijn Oxfam-chips kon het prettig gestoorde Liars mij boeien. Een twee op twee dus.
Youthmovies heb ik bij gebrek aan interesse laten schieten en misschien ook om mij volledig op te laden voor een act waar ik toch wel naar uitkeek: Apse.
Deze New-Yorkers maken – niet geheel onverwacht in de sfeer van de avond – niet echt de rock voor de traditionelen. Hun muziekinvloeden gaan van intensieve metal-geluiden over post-rock tot heftige percussie. Niet verwonderlijk dat een hyperactieve zanger lustig in dolle heen slaat, schreeuwt, springt en zwaait op de bezwerende ritmes die eerst atmosferisch aandoen maar in één polsbeweging kunnen omslaan in apocalyptische geroffel dragen door een verscheurende wall of noise.
Oortjes uitgewassen dus en een meer dan geslaagde generale repetitie voor de headliner van de dag: 65days of static.
Na het eerder vernoemde succes van het genre post-rock leek ook 65 days of static voorbestemd om uit te groeien tot een grote act. Ze toeren non-stop en hun karavaan stopte dan ook reeds zes keer ergens in ons klein Belgenlandje. De jongens uit Sheffield kregen lovende reacties op zowel heel hun repertoire als hun live-presentaties (o.a. in De Morgen).

De kers op de taart voor hen was dus een optreden in de beste Belgische concerttempel. Denk niet dat het post-rock-wereldje dertien-in-een-dozijn-bands voortbrengt want ook 65 days of static is iets bijzonder. Terwijl hun intensieve songs een stuk korter zijn dan pakweg Mogwai voegen ze bij hun muziek loodzware basgeluiden, piano –en elektronicadreunen (ja zeg maar dreunen). In het begin van de set moest de klankman wel nog naar het juiste geluid zoeken want de gitaren stonden opvallend stiller. Gelukkig werd dat snel verbeterd zodat het perfect hoorbaar was dat de bandleden eerst voor songs uit Fall of Math en One Time for All Time kozen en pas daarna mokerslagen uitdeelden uit het laatste werkje The Destruction of Small Ideas.
U voelt mij misschien al komen. Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de wondere wereld van de post-rock kan ik meteen het laatst vermelde werkje van 65days of static aanraden. Genoeg geschreven dus want je zou op den duur nog vergeten dat hier om geluid gaat !

sic semper tyrannis

Na mijn progressieve muziekverhalen wil ik het over iets anders hebben en dan meteen over iets uit mijn studiehokje. Toen ik mij aan het verdiepen was in de leerstof van Amerikaanse geschiedenis over de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) botste ik op een toch wel bijzonder personage en gebeurtenis die niet iedereen zal kennen. Wist u bijvoorbeeld dat Abraham Lincoln werd vermoord ? En dan nog op Goede Vrijdag ?

Protagonist en schuldige van dienst was John Wilkes Booth, een onbekende Amerikaanse acteur die in die beruchte periode pas wereldberoemd werd na zijn moorddaad op 15 april 1865.
Vrees niet dat ik een obsessie kweek voor Amerikaanse moordaanslagen en volgende week Charles Manson ga voorstellen maar die John Booth is toch een opvallend personage. Zo riep hij volgens bronnen meteen na de aanslag sic semper tyrannis, vertaald “zo vergaat het tirannen altijd” en tevens het zinnetje dat door Brutus werd uitgesproken na de moord op Julius Caesar.

Lincoln als even zware tiran als Julius Caesar durf ik zeker ontkennen maar wat vast staat is dat Lincoln ook een heleboel mensen in het harnas joeg door tijdens de Burgeroorlog de kant van de noordelijke staten en dus de voorstanders van de (slaven)vrije kolonies te kiezen. Het noorden won de bloederige burgeroorlog in 1865 en op 3 januari werd al meteen de wet voor de afschaffing van de slavernij in de VS ondertekend.

Booth zelf kon pas 12 dagen na de beruchte dag gevat (eigenlijk meteen neergeschoten) worden nabij een tabakschuur in Virginia (symbolischer kan het niet). Zijn laatste woorden waren “Useless ! Useless ! Useless !"
Nog een leuk weetje: Cherie Blair, geboren als Cherie Booth, de vrouw van de voormalige Britse premier Tony Blair is een verre nazaat van onze vriend John Wilkes Booth.

Interessant voer voor een filmpje vind ik. Er is misschien een kans aangezien Hollywood een mooie traditie heeft moordverhalen of films in de 18 –of 19e –eeuwse Amerikaanse sfeer. Bij het tweede zullen Amistad of The Patriot wel een belletje doen rinkelen.

En net voor ik dit blogberichtje wou afsluiten vernam ik dat meester-regisseur Steven Spielberg bezig is met een biografische film over Abraham Lincoln die ten vroegste in 2009 zal verschijnen. De hoofdrol is reeds aangenomen door Liam Neeson. Dat is alvast een goed begin.

Radioactive good

Een inleiding tot de mysterieuze wereld van Porcupine Tree-opperhoofd Steven Wilson met de song "Radioactive toy". De songstekst is niet lang uitgemolken en is meteen aan de titel te zien kinderlijk, mysterieus en destructief tegelijk. Geen kinderlijke muziek echter, doch snelle afhakers zijn gewaarschuwd... de echte finale komt op het einde.